Om Sofia

Noen bøker er ladet. (…) Boka er kort og lettlest, med tilløp til poesi. Den er vakker, enkel, mystisk og etter hvert spennende.

Les mer på Boktips fra Gjøvik bibliotek

Sofia

Bokmelding på Karis bokprat

På et eller annet tidspunkt synes det som om fantasi, fiksjon og virkelighet kolliderer, slik at skillene mellom liv og diktning, virkelighet, drøm og fantasi viskes ut. Også språket blir utfordret. (…)

Med sin foruroligende stemning kan boka kanskje minne litt om Juan Rulfos bok Pedro Páramo, hvor fortelleren etter hvert skjønner at alle personene i byen er døde, inkludert ham selv. (…)

Sofia er ingen enkel tekst. Selv om boka er lett å lese, er det mye motstand i teksten. Handlinga er tidvis uhåndgripelig og innimellom er det veldig vanskelig å forstå hva som skjer. Her gis ingen klare svar og dermed blir det opp til leseren å fylle inn de tomme plassene i teksten. Jeg likte boka veldig godt!Sofia er en vakker liten perle av ei bok som anbefales for alle som liker de litt mer avanserte fortellingene. Jeg gleder meg til Sigrids neste roman! (…)

Kari Brenden-Bech, Karis bokprat (www.karisbokprat.wordpress.com)

Bokmelding i Dag og Tid

Sofia«Eg-personen er ikkje heilt lett å verta klok på, derimot trur eg ein kan verta klok av henne, for ho eksisterer heldigvis i ein god og interessant roman. Språket er stilreint, mjukt og presist, og slik ho ordlegg seg, vert ho spennande for lesaren, særleg ved alt ho ikkje nemner. (…) Røynd, fantasi og draum grip inn i kvarandre i denne romanen, som er stykkja opp i mange små og nokre litt større tekstbitar. Ein observasjon av to gamle menn set fantasien i sving både hjå hovudpersonen og lesaren, og nokre av draumesekvensane er rett og slett nydelege, der det irrasjonelle tykkjest naturleg, og progresjonen er vilkårleg, utan instruks og innvending frå fornufta. Og litt etter litt, utan synlege grep frå forfattaren, utviklar romanen seg, det veks fram ein slags samanheng, ei rørsle i det tilsynelatande statiske, ein lengt etter nærleik, og kanskje ansvar, men teksten er ikkje konkluderande, og lesaren er ikkje viss på kva som eigentleg skjer, eller har skjedd. Slik får dei lesande høve til å dikta med, og teksten opnar seg for framande blikk og vert levande og engasjerande.» Odd W. Surén i Dag og Tid, 26.april 2013.